A: Πφου, λοιπόν… σήμερα ήταν πάλι αρκετά χαοτικά, έτσι δεν είναι;

B: Ναι, συμφωνώ απόλυτα. Δεν είχα ιδέα πότε υποτίθεται ότι θα ξεκινούσαμε. Όλοι κάθονταν εκεί, αλλά κανείς δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία.

A: Ακριβώς! Δεν υπάρχει κάποιος να ξεκινήσει τη συζήτηση ή να δώσει τον τόνο. Και μετά κάποιοι μιλούν ατελείωτα για το θέμα τους…

B: …ενώ άλλοι αφαιρούνται ή αρχίζουν να γελούν. Κάποιες στιγμές γίνονταν μάλιστα δυνατές παράλληλες συζητήσεις.

A: Και ποτέ δεν ξέρουμε πραγματικά πότε πρέπει να ολοκληρώσουμε. Σήμερα τραβούσε ατελείωτα.

B: Και ξαφνικά, από το πουθενά, κάποιος άρχισε να μιλάει για κάτι εντελώς άσχετο, ενώ ήμασταν στη μέση ενός άλλου θέματος!

A: Ναι, το θυμάμαι. Και το τραπέζι ήταν γεμάτο με κάθε λογής πράγματα – μπουκάλια νερό, ντοσιέ, χαρτιά – ώστε δεν μπορούσα καν να χρησιμοποιήσω το δικό μου υλικό. Ούτε μπορούσαμε να σημειώσουμε κάτι ώστε να το βλέπουν και να το επεξεργάζονται όλοι… Είχα απλώς την αίσθηση ότι κανείς δεν είχε καθαρή εικόνα.

B: Για να είμαι ειλικρινής, με ενόχλησε επίσης ότι ο διευκολυντής δεν σημείωνε τίποτα. Έπρεπε να τα κρατάμε όλα στο μυαλό μας και στο τέλος δεν ήξερα πια για τι μιλούσαν οι άλλοι.

A: Ναι, το ίδιο ένιωσα κι εγώ. Καθόμουν λίγο πιο πίσω και δεν μπορούσα να βλέπω όλους – ήταν πραγματικά άβολο.

B: Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, δεν λειτουργεί. Νομίζω ότι πρέπει σοβαρά να σκεφτούμε πώς θα το θέσουμε.